Një barkod ose barkod është një metodë për përfaqësimin e të dhënave në një formë simbolike vizuale, të lexueshme nga makina. Fillimisht, barkodet përfaqësonin të dhënat duke ndryshuar gjerësinë, hapësirat dhe madhësitë e vijave paralele. Këto barkode, të referuara zakonisht si lineare ose njëdimensionale (1D), mund të skanohen nga skanerë optikë të njohur si lexues barkodesh. Më vonë, u zhvilluan variante dydimensionale (2D), duke përdorur drejtkëndësha, pika, gjashtëkëndësha dhe modele të tjera, të quajtura kode matrice ose barkode 2D. Pavarësisht se shpesh përfshihen si barkode, këto nuk përdorin shirita siç përdorin barkodet lineare. Këto mund të lexohen duke përdorur skanerë optikë 2D të ndërtuar posaçërisht.
Si kodet matricore ashtu edhe barkodet lineare mund të lexohen gjithashtu nga një aparat fotografik dixhital i lidhur me një kompjuter. Pasi të bëhet një fotografi e barkodit, përdoret softuer për të analizuar imazhin për të dekonstruktuar dhe dekoduar kodin. Një pajisje celulare me një aparat fotografik të integruar, siç është një smartphone, mund të funksionojë si ky lloj lexuesi barkodesh duke përdorur softuer aplikacionesh të specializuara.
Barkodi u shpik nga Norman Joseph Woodland dhe Bernard Silver dhe u patentua në SHBA në vitin 1952. Shpikja bazohej në kodin Morse që u zgjerua në shufra të holla dhe të trasha. Megjithatë, u deshën më shumë se njëzet vjet para se kjo shpikje të bëhej komercialisht e suksesshme. Revista britanike Modern Railways, dhjetor 1962, faqet 387–389, tregojnë se si Hekurudhat Britanike kishin përsosur tashmë një sistem leximi barkodi të aftë për të lexuar saktë mjetet lëvizëse që udhëtonin me 160 km/orë pa gabime. Një përdorim i hershëm i një lloji barkodi në një kontekst industrial u sponsorizua nga Shoqata e Hekurudhave Amerikane në fund të viteve 1960. E zhvilluar nga General Telephone and Electronics (GTE) dhe e quajtur KarTrak ACI (Identifikimi Automatik i Makinave), kjo skemë përfshinte vendosjen e vijave me ngjyra në kombinime të ndryshme në pllaka çeliku të cilat ishin të fiksuara në anët e mjeteve lëvizëse hekurudhore. Dy pllaka përdoreshin për vagon, një në secilën anë, me rregullimin e vijave me ngjyra që kodonin informacione të tilla si pronësia, lloji i pajisjeve dhe numri i identifikimit. Targat lexoheshin nga një skaner buzë binarëve i vendosur, për shembull, në hyrje të një oborri klasifikimi, ndërsa makina po kalonte pranë. Projekti u braktis pas rreth dhjetë vjetësh sepse sistemi rezultoi i pabesueshëm pas përdorimit afatgjatë.
Barkodet u bënë komercialisht të suksesshme pasi u përdorën për të automatizuar sistemet e arkës së supermarketeve, një detyrë për të cilën ato janë bërë pothuajse universale. Këshilli i Kodit të Produkteve Uniforme të Ushqimeve kishte zgjedhur, në vitin 1973, dizajnin e barkodit të zhvilluar nga George Laurer. Barkodi i Laurer, me vija vertikale, shtypej më mirë se barkodi rrethor i zhvilluar nga Woodland dhe Silver. Përdorimi i tyre është përhapur në shumë detyra të tjera që në përgjithësi quhen identifikim automatik dhe kapje të dhënash (AIDC). Sistemi i parë i suksesshëm duke përdorur barkode ishte në grupin e supermarketeve në Mbretërinë e Bashkuar Sainsbury's në vitin 1972 duke përdorur barkode të montuara në rafte të cilat u zhvilluan nga Plessey. Në qershor të vitit 1974, supermarketi Marsh në Troy, Ohio përdori një skaner të prodhuar nga Photographic Sciences Corporation për të skanuar barkodin Universal Product Code (UPC) në një pako çamçakëzi Wrigley's. Kodet QR, një lloj specifik i barkodit 2D, u rritën në popullaritet në dekadën e dytë të viteve 2000 për shkak të rritjes së pronësisë së telefonave inteligjentë.
Sisteme të tjera kanë bërë përparime në tregun AIDC, por thjeshtësia, universaliteti dhe kostoja e ulët e barkodeve ka kufizuar rolin e këtyre sistemeve të tjera, veçanërisht përpara se teknologji të tilla si identifikimi me frekuencë radioje (RFID) të bëheshin të disponueshme.
Histori
Në vitin 1948, Bernard Silver, një student i diplomuar në Institutin e Teknologjisë Drexel në Filadelfia, Pensilvani, SHBA, dëgjoi rastësisht presidentin e zinxhirit lokal ushqimor, Food Fair, duke i kërkuar njërit prej dekanëve të bënte kërkime për një sistem që lexonte automatikisht informacionin e produktit gjatë arkëtimit. Silver i tregoi mikut të tij Norman Joseph Woodland për kërkesën dhe ata filluan të punonin në një sërë sistemesh. Sistemi i tyre i parë funksional përdorte bojë ultravjollcë, por boja zbehej shumë lehtë dhe ishte e shtrenjtë.
I bindur se sistemi ishte i realizueshëm me zhvillim të mëtejshëm, Woodland u largua nga Drexel, u zhvendos në apartamentin e të atit në Florida dhe vazhdoi të punonte në sistem. Frymëzimi i tij i radhës erdhi nga kodi Morse dhe ai formoi barkodin e tij të parë nga rëra në plazh. "Thjesht i zgjata pikat dhe vizat poshtë dhe bëra prej tyre vija të ngushta dhe vija të gjera." Për t'i lexuar ato, ai përshtati teknologjinë nga kolonat zanore optike në filma, duke përdorur një llambë inkandeshente 500 vat që ndriçonte përmes letrës mbi një tub fotoshumëzues RCA935 (nga një projektor filmash) në anën tjetër. Më vonë ai vendosi që sistemi do të funksiononte më mirë nëse do të shtypej si rreth në vend të vijës, duke lejuar që ai të skanohej në çdo drejtim.
Më 20 tetor 1949, Woodland dhe Silver paraqitën një kërkesë për patentë për "Klasifikimin e Aparateve dhe Metodës", në të cilën përshkruanin si modelet lineare ashtu edhe ato të shtypjes me syrin e demit, si dhe sistemet mekanike dhe elektronike të nevojshme për të lexuar kodin. Patenta u lëshua më 7 tetor 1952, si Patenta Amerikane 2,612,994. Në vitin 1951, Woodland u transferua në IBM dhe u përpoq vazhdimisht ta interesonte IBM-in për zhvillimin e sistemit. Kompania përfundimisht porositi një raport mbi idenë, i cili arriti në përfundimin se ishte si e realizueshme ashtu edhe interesante, por se përpunimi i informacionit që rezultonte do të kërkonte pajisje që do të ishin të lira për njëfarë kohe në të ardhmen.
IBM ofroi të blinte patentën, por oferta nuk u pranua. Philco e bleu patentën në vitin 1962 dhe më pas ia shiti RCA-së pak më vonë.
Collins në Sylvania
Gjatë kohës së tij si student universitar, David Jarrett Collins punoi në Hekurudhën e Pensilvanisë dhe u bë i vetëdijshëm për nevojën për të identifikuar automatikisht vagonët e trenit. Menjëherë pasi mori diplomën master nga MIT në vitin 1959, ai filloi punë në GTE Sylvania dhe filloi të adresonte problemin. Ai zhvilloi një sistem të quajtur KarTrak duke përdorur vija reflektuese blu, të bardha dhe të kuqe të bashkangjitura në anët e vagonëve, duke koduar një identifikues të kompanisë me katër shifra dhe një numër vagoni me gjashtë shifra. Drita e reflektuar nga vijat me ngjyra lexohej nga tuba vakumi fotoshumëzuese.
Hekurudha e Bostonit dhe Maine testoi sistemin KarTrak në vagonët e tyre me zhavorr në vitin 1961. Testet vazhduan deri në vitin 1967, kur Shoqata e Hekurudhave Amerikane (AAR) e zgjodhi atë si një identifikim standard automatik të vagonëve, në të gjithë flotën e Amerikës së Veriut. Instalimet filluan më 10 tetor 1967. Megjithatë, rënia ekonomike dhe shpërthimi i falimentimeve në industri në fillim të viteve 1970 e ngadalësuan shumë përhapjen, dhe vetëm në vitin 1974 95% e flotës u etiketua. Për t'i shtuar problemet e saj, u zbulua se sistemi mashtrohej lehtësisht nga papastërtia në aplikime të caktuara, gjë që ndikoi shumë në saktësinë. AAR e braktisi sistemin në fund të viteve 1970, dhe vetëm në mesin e viteve 1980 ata prezantuan një sistem të ngjashëm, këtë herë të bazuar në etiketat e radios.
Projekti hekurudhor kishte dështuar, por një urë me pagesë në New Jersey kërkoi një sistem të ngjashëm në mënyrë që të mund të skanonte shpejt për makinat që kishin blerë një biletë mujore. Pastaj, Zyra Postare e SHBA-së kërkoi një sistem për të gjurmuar kamionët që hynin dhe dilnin nga ambientet e tyre. Këto aplikacione kërkonin etiketa speciale retroreflektuese. Së fundmi, Kal Kan i kërkoi ekipit të Sylvania-s një version më të thjeshtë (dhe më të lirë) të cilin mund ta vendosnin në kutitë e ushqimit për kafshët shtëpiake për kontrollin e inventarit.
